اَلسَّخِیُّ یَأکُلُ مِنْ طَعامِ النّاسِ لِیَأکُلُوا مِنْ طَعامِهِ؛

سخاوتمند از طعام مردم می خورد تا از طعامش بخورند.

شرح:

انسان گل سرسبد هستی است و اجتماعی آفریده شده است .لازمه ی همین رفت و آمدها و اجتماعی بودن استفاده از طعام همدیگر است. در پرتو همین روابط اجتماعی می توان با دوستان با شرافتی آشناشد که از نظر اسلام از دست دادن هریک از آنها بدتر از دست دادن شریف ترین عضو بدن است. از برکت همین طعام دادن ها و مهمان داشتن‌ها گناه میزبان ریزش می کند و زمینه ی برکات بعدی رحمت های الهی نازل می شود.

با این وصف برخی از خانواده ها بسیار کم مهمان هستند و سفره ی مهمانی و طعام دادن آنها گاه تا چند ماه بسته باقی می ماند! گویا باطن (بخیل) آنها میگوید اگر به دعوت فلانی بروی یا ارتباطات نهاری و شامی داشته باشی بدون تردید دیگران نیز چند روز بعدش تلافی خواهند کرد.از اینرو نه طعام کسی را می خورند و نه حاضرند به کسی طعامی بدهند.

                  ***********

اَفْضَلُ ما تُوصَلُ بِهِ الرَّحِمُ کَفُّ الاَذَی عَنْها؛

بهترین صله رحم، خودداری از آزار آنان است.

شرح:

بسیاری از مردم با ارحامشان دوستانه و خداپسندانه ارتباط دارند .برخی ها خویشتن را در محدوده ی بسیار محدود محصور کرده اند!

عده ای نیز طرفدار صله ی ارحام هستند ولی به علت های متعدد از جمله کینه، حسادت ها و بگو و مگوهای تنگ نظرانه ارتباط آنها پایدار نیست گاهی سه ماه ارتباط دارند ولی سه سال در کویر قهر بودن فرو می روند!

به فرموده ی امام رضا(ع)برترین صله ی رحم این است که آزار دیگران رادر برنداشته باشد.صله ارحامی که به دنبال آن آرامش خانواده ای جان دهد .....