مهندسی سیستمهای رهایش دارو، مرز مشترکی با بسیاری از علوم از جمله: مهندسی بیومتریال، بیولوژی، بافت شناسی، داروسازی، آنالیز ریاضی، مهندسی پلیمر و… دارد. این زمینه یکی از جوانترین موضوعات مطرح در علوم روز دنیا است که پیشرفتهای چشمگیری را به همراه داشته و امروزه سهم عمده از تحقیقات مهندسان (به خصوص مهندسان بیومتریال) را به خود اختصاص داده است.
با پیشرفت علم، مهندسان و محققان حوزه سلامت به نتایج بسیار خوبی در مورد مصرف داروها رسیده اند. در حالت عادی پس از استفاده دارو، دوز زیادی از مواد دارویی وارد بدن شده که پس از گذشت چند ساعت میزان آن کاهش می یابد و فرد مجبور می شود مجددا مقدار زیادی دارو را یکباره مصرف کند تا ظرف چندساعت آینده مقدار آن کاهش یابد و این چرخه ادامه دارد. با پیشرفت تکنولوژی روش های جدیدی برای حل این مشکل ابداع شده است. در این روش بیمار پس از مصرف دارو، دوز بالایی از دارو را دریافت نمی کند. در واقع پس از مصرف دارو، سیستم رهایش دارو شروع به تراوش دوز تعریف شده ای می کند و این مقدار در طول مدت، ثابت باقی می ماند.
تمرکز فناوری دارورسانی بر روی رساندن داروها به محل صحیح در بدن در زمان مناسب و با اثرات درمانی مناسب است این فناوری فواید بسیاری دارد ازجمله:
 کاهش مقدار مصرف دارو
 کاهش عوارض جانبی دارو ها به این دلیل که دارو فقط به موضع خاص مورد نظر رفته و بر سایر اعضا اثر نمی گذارد
 افزایش اثر گذاری دارو به دلیل تجمع دارو در محل ضایعه
کاهش طول درمان و درمان ایمن تر و مطمئن تر
 رضایت بیشتر بیمار در پذیرش درمان
 کاهش هزینه ها
اولین سیستم های دارو رسانی، سیستم های آهسته رهایش بودند که امکان ایجاد یک غلظت پلاسمایی ثابت و یکنواخت از دارو را  برای مدت زمان معینی در خون فراهم می کردند.