شید سپهر , فام سپهر , تاج خورشید
شید سپهر یا فتوسفر
لایه بلافاصله بالای پوش همرفتی را شید سپهر می نامند. ضخامت این لایه در حدود 100 کیلومتر است که از زمین به صورت سطح (یا لبه) مریی خورشید در عکس با نور سفیدͺ ظاهر می شود. در این حالت حاشیه یا لبه ی خورشید اندکی تاریکتر به نظر می رسد. وقتی به بخش مرکزی تصویر خورشید نگاه می کنیم
فام سپهر یا کروموسفر
لایه خارجی بعدی اتمسفر خورشید، کروموسفر(فام سپهر) است که تقریبا تا ارتفاع 2000 کیلومتر بالاتر از شیدسپهر امتداد می یابد.فام سپهر معمولا به علت درخشندگی شیدسپهر نامرئى است؛ اما به هنگام خورشیدگرفتگی)کسوف( که ماه قرص مرکزی خورشید را می پوشاند، نور سرخ فام سپهر را میتوان دید.
تاج یا کرونا
سومین لایه اصلی از لایه های جو خورشید تاج است. تاج خورشید مانند فام سپهر، به علت درخشندگی شیدسپهر، معمولا نامرئى است؛ اما اگر در خلال کسوف کلی رؤیت شود یا با استفاده از تاج نگار عکسبرداری شود، ناحیه درخشان ممتدی را میتوان دید، که عمدتا ناشی از پراکندگی نور به وسیله ذرات موجود در تاج، است.بخش مرئی تاج فقط جزء کوچکی از آن است، زیرا اگنون معلوم شده که تا فراسوی خود زمین هم ادامه یافته است. در واقع سیارات همواره در برون ریز ماده آن غوطه ور است که آن را باد خورشیدی می نامیم.قبلت گفتیم که خورشید در هر جهت صور متعددی از آشفتگی های الکترومغناطیسی، از قبیل تابش های نوری، رادیویی و فروسرخ به خارج می فرستد؛ اما این ها همه آن چیزهایی نیستند که از خورشید گسیل می شود. از خورشید همواره ذراتی نیز بیرون میریزد؛ از آن جمله است الکترون هایی با بار منفی و پروتون هایی با بار مثبت، از گاز هیدروژن که اجزای تشکیل دهنده جوّ خورشید به شمار می آیند. درحالی که تاج در نزدیکی خورشید حالت ایستا دارد، اما در فاصله دور تر، در نزدیکی سیارات پوشی در حال گسترش را تشکیل می دهد و بنابراین جریانی با حرکت سریع از ذرات باردار به وجود می آورد. همین باد خورشیدی است که دم دنباله دار ها را از خورشید دور می کند. در فاصله زمین تا خورشید، سرعت باد خورشیدی در حدود 1,450,000 کیلومتر بر ساعت است. مقدار ماده ای که به صورت باد خورشیدی از خورشید جدا می شود، در هر ثانیه تقریبا یک میلیون تن است. که در مقایسه با جرم کل خورشید مقدار ناچیزی به شمار می آید وقتی این ذرات باردار به میدان مغناطیسی زمین نزدیک می شوند، در کمربند وانآلن منحرف می شوند و سرانجام در مسیری مارپیچی به سمت نواحی قطب جنوب و شمال میروند؛ در آنجا بر اثر واکنش با اتم های جو زمین نور های شمالی و جنوبی را به وجود می آورند.