نارسایی دریچه میترال
دریچه میترال (mitral) دریچهای است که بین دهلیز چپ و بطن چپ قلب قرار گرفتهاست و شامل دو لت (دو تکه) است. بهطور طبیعی دهانههای این دریچه هنگام دیاستول باز است و خون از دهلیز چپ وارد بطن چپ میشود. طی انقباض بطن چپ (سیستول) دریچه میترال بسته نگه داشته میشود.
شرح بیماری
در نارسایی دریچه میترال، دریچه نمیتواند بخوبی بسته شود و در نتیجه خون دوباره به دهلیز برگشت میکند. این وضعیت باعث میشود که فشار در وریدهای ریوی که به دهلیز چپ میریزند بالا برود که موجب احتقان ریوی و تنگی نفس میشود. همچنین بخاطر برگشت قسمتی از خون پمپ شده توسط بطن چپ به دهلیز چپ، سمت چپ قلب مجبور است که حجم بیشتری خون پمپ کند تا گردش خون بدن را تأمین کند و در نهایت هم بعلت فعالیت زیاد، نارسایی قلبی مزمن و تپش قلب و تنگی نفس پدید میآید. با بزرگ شدن دهلیز چپ، احتمال آریتمیهای قلبی مثل AF نیز وجود دارد. گاهی بویژه در موارد درگیری روماتیسمی دریچههای قلب، نارسایی میترال میتواند همراه با تنگی میترال همزمان دیده شود
درمان
بیشتر افرادی که نارسایی خفیف دریچه میترال دارند به ویژه آنها که هیچ علامتی ندارند به درمان نیاز ندارند و دارای یک زندگی طبیعی، فعال و بدون مشکل هستند. عمدتاً پزشکان توصیه نمیکنند که شیوه زندگی خود را تغییر دهند یا محدودیتی در انجام فعالیتهای بدنی و رژیم غذایی خود قائل شوند[۱]
جراحی
در بیمارانی که با درمان طبی بهبود نیابند بازکردن دریچه به طریق جراحی یا تعویض آن با یک دریچهٔ مصنوعی ضروری است. برای تعویض دریچه هم از دریچه مصنوعی (سنتتیک) و هم از دریچه طبیعی استفاده میشود.
در صورت علامتدار بودن بیمار یا وجود شواهدی دال بر اختلال عملکرد شدید بطن چپ (کسر تخلیهای بطن چپ زیر ۶۰% یا قطر پایان سیستولی بطن چپ بیش از ۷۵mm در اکو، درمان جراحی (بهصورت ترمیم دریچه یا تعویض آن) لازم است. برای تعویض دریچه هم از دریچه مصنوعی (فلزی) و هم از دریچه طبیعی (خوکی یا گاوی) استفاده میشود. جراحی باید پیش از پیشرفت به سمت نارسائی قلبی مزمن و شدید صورت گیرد در غیر اینصورت مفید و بهبود دهنده نخواهد بود